Migros’un yönetimine bakınca ortada masum bir şirket tablosu yok. Karşımızda, holdingci güçlerin iç içe geçtiği kapalı bir karar ağı var.
Migros Yönetim Kurulu listeleri ve KAP kayıtları açıkça gösteriyor: Migros, kendi başına karar alan bir şirket değil. Yönetim koltuklarının büyük kısmı Anadolu Grubu ekosisteminden gelen isimlerle doldurulmuş durumda. Aynı insanlar holdingde, iştiraklerde, vakıflarda ve şirket yönetimlerinde birlikte dolaşıyor.
Kamilhan Süleyman Yazıcı holdingin tepesinde, aynı zamanda patron örgütlerinde ve büyük sermaye platformlarında. Talip Altuğ Aksoy, Mehmet Hurşit Zorlu, Rasih Engin Akçakoca gibi isimler farklı sıfatlarla ama aynı merkezde buluşuyor. Anadolu Vakfı’nda da aynı kadrolar yan yana. Bu bir tesadüf değil, bu bir örgütlenme biçimi.
Bu ağın siyasi ve ideolojik merkezi ise TÜSİAD. TÜSİAD yönetiminde Anadolu Grubu’ndan isimler var. Aynı yönetimde, taşeron çalıştırmanın simge şirketlerinden Manpower’ın Türkiye Genel Müdürü de bulunuyor. Yani taşeron rejimini kuranlar ile patron siyasetini yapanlar aynı masada oturuyor.
KAP kayıtlarına bakıldığında tablo daha da netleşiyor. Migros yöneticileri aynı anda Coca-Cola İçecek gibi dev şirketlerin yönetiminde yer alıyor. Gıda, içecek, finans ve perakende zinciri tepede birleşiyor. Buna “çapraz yönetim” deniyor. Gerçekte olan şey şu: sermaye kendi kendini yönetiyor.
Bu yüzden Migros’ta taşeronlaşma bir “yanlış uygulama” değil. Sendikasızlık bir “ihmal” değil. Güvencesizlik bir “zorunluluk” hiç değil. Bunların hepsi emeği sömürmek için bilinçli tercihler.
Kararlar yukarıda alınıyor.
Kâr yukarıda toplanıyor.
Bedel aşağıya kesiliyor.
Sorun birkaç yönetici değil.
Sorun bu düzenin kendisi.
